Tuesday, November 29, 2016

स्वप्न आणि वास्तव

मानवी जीवनाचा हा पसाराच जणू उभा आहे तो एका स्वप्नासाठी , मग ती स्वप्न स्वतःची असतील नाहीतर दुसऱ्याची असतील म्हणजेच कांही लोक स्वतःच्या स्वप्नासाठी जगतात , तर कांही इतरांच्या स्वप्नासाठी ......!
येथे म्हणण्याचा उद्देश हा की स्वतः पाहीलेल्या स्वप्नासाठी अविरतपणे कष्ट , त्रास, वेदना, दु:ख सोसत राहून त्या स्वप्नांच्या पूर्ततेसाठी झटत राहनं . मग त्यामध्ये मिळणारे दु:ख असेल किंवा आनंद असेल तो स्वतःचाच असतो, त्याची जबाबदारी ही सुद्धा दुसऱ्याकोणाची नसून ती शंभरटक्के आपलीच असते .
मग आता विषय येतो तो दुसऱ्यांसाठीच्या स्वप्नांचा म्हणजेच कोणी एक व्यक्ती त्याच्या स्वप्नांसाठी आपल्याकडून त्याच्या स्वप्नांच्या पूर्ततेसाठी काम करून घेत असते.
मग आपण नेमकं कुठे बसतोत हे आपणच ठरवायचं .....!
स्वत:च्या स्वनासाठी जगताना स्वतःच्याच कल्पना,योजना,विचार,ध्येय-धोरणे आहेत तर दुसऱ्यांच्या स्वप्नामध्ये या सर्व बाबी त्याच्या असतात आपण फक्त एक राबता धनी.
मग माणसाने आता हे निश्चीत करावं की नेमकं कुणाच्या स्वप्नासाठी जगायचं ?
मग त्याच्यामध्येही आणखीन एक फरक तो असा की , स्वप्न स्वतःची असो की दुसऱ्याची ती मग फक्त आणि फक्त वैयक्तीक आपल्याच स्वार्थाची आहेत की त्यात मग इतरांचाही फायदा आणि कल्याण आहे हे ही महत्वाचेच ; आणि जर का त्याचे उत्तर हो असेच असेल तर मग तेही नसे कोडेच असेच म्हणावे लागले.
मग आपणच ठरवायचं नेमकं जगनं कोणाचं......!

Monday, November 28, 2016

शेतकरी




जग सुंदर आहे की नाही हे माहीत नाही पण, माणसारखं जगायला आणि आयुष्याचे बंध फुलवायला मातीशीच नातं असावं लागतं .माणुसकी आता नेमकी शोधायची कुठे हाही तसा प्रश्नच म्हणा पण ..... उत्तरे सापडतील कधी ना कधी हाही वेडा आशावादच असतो शेतकऱ्याच्या आयुष्यात आणि त्याच्यासाठीच तर चाललेली धडपड असते आयुष्याची .
मावळतीला जाणारा प्रत्येक दिवस हा एक उदयाचे एक उज्वल भाविष्य घेऊन येईल ही भोळी आशा माझ्या बळीराजाची स्वप्न दिवास्वप्न न ठरता ती पूर्णत्वास जावोत हिच ईश्वरचरणी प्रार्थना .....!

Thursday, January 28, 2016

सांत्वन



हिरव्या गार पसरलेल्या त्या हिरवळीत आठवणी ही किती हळव्या भावना व्यक्त करतात …. तुलनेच्या जगात जेंव्हा अवहलनेची किंमत वजा केली जाते …. आयुष्यरूपी वादळ येण्याआधी जसा शांत वारा सुटावा …. मनमोहक वाटणा-या आठवणीच्या क्षणांचा नकळत शेवट व्हावा. अगदी असंच तुझं ते वाक्य माझ्या अस्मीतेला स्वत:ची ओळख पटवून देणार, ‘मी चालेल’ ….

शब्दांच्या सागरात एखादा शब्द वाक्यरुपी माशांने गिळंकृत करावा अशी ती वेळ …. त्याच वेळेला मनाच्या गाभा-यात स्वत:च अस्तीत्व कुठंतरी शोधू पाहणारं …. थोड वेडावलेलं …. थोड घाबरलेलं …. माझं सर्वस्व …. विसरलेल्या माणसांना शोधण्यासाठी पेटून उठलेलं ते …. खरचं माणुसकीच्या बाजारात मानसांच्या भावनांचा लिलाव होत असेल का ? दु:ख आणि दारिद्रयांनी नटलेल्या मनांना आशेचा वारा लाभेल का ? आतापर्यंत जगलेल्या आयुष्याच्या आठवणी हे मन जपुन ठेवल का ? शोधण्यासाठी आलेल्या वाटा न शोधताच परत फिरतील का ? गारठलेल्या मनांना उबदार वारा लागावा आणि त्या उबीन थोडसं अस्तीत्त्व शिल्लक राहिल्यासारखा भास …. आणि फक्त भासच.

मला माहीत नाही, तुला लाभलेली चाहूल ....
स्वत:च मन विसरायला लावणारी ….
पहूडलेल्या भावनांना चेतणारी ….

असो;
एखादया माणसान जवळ यावं अन् वाटाव त्यान कधी परतीच्या प्रवासाविषयी बोलुच नये. पण, मनाचे सर्वच अंदाज बरोबर असत नाहीत.
तुझ्या आयुष्याच वळण आता बदललयं, विसावलेल्या वाटांना आता वाटसरूच अनमोल येणं लाभलयं …. सुख-दु:खांच्या अनंत आशा पदरी बांधून त्याच पदरानं तुला अनेक वादळांना आडवत त्या वाटसरूची ती वात जपुन न्याव्ही लागणार आहे. आठवणीचं साध वारं हे त्या वादळाहुन ही खूप भयानक असतं याचही भान विसरायला नको आहे तुला.

कुपोषीत बालकांच्या रांगेत तुझं पोट तुला अगदी हसत-हसत भराव लागेल तेवढी पात्रता तुझ्या अंगी आहे याचाही विसर पडू नये मानवीप्रवृत्तीपुढे …. कधी-कधी माणसांनी स्वत:च्या मनाला आवर घालायला शिकलं पाहिजे स्वत:च असं कांही न हरवता …. हरवलेल्या आठवणीचा शोध घेण्यात कांहीच अर्थ नसतो म्हणजेच भुतकाळ हा मानसाला सुख देत नाही कारण वर्तमान भूतकाळापेक्षाही जीवंत असतो. बंदीस्त जरी नजर असली तरी मनाच्या डोळयांनी पाहायची सवय लावायला हवी तुला. ओळखीच्या माणसांची भिती तुझ्या मनातून निघुन जायला थोडा वेळ लागेल पण ….

म्हणूनचं वाटतं
माझं असेल कांही जे
तेच तुला विसराव लागेल.
भुतकाळाची कळी,
वर्तमानाचं फूल,
आता भविष्याच्या हाती दयायचं,
धाडस करावं लागेल.
तू आहेस तशीच
विरळ आठवणी,
ते वेडं मन….
‘मी’ मी सुध्दा विसरलो आहे !
कांही गोठरींचा विसर
चांगला असतो नवीन आचारासाठी ….
कालची शिदोरी,….
आज खावीसी वाटत नाही
ती खाऊही नको ….


शेवटी ‘आपल्याला प्रिय असणारी व्यक्ती जर सुखी समाधानी असेल तर आपणही किती सुखी होतो नाही !’

कांही माणसं स्वत:पेक्षा इतरांवर जास्त लक्ष्य देतांत, अशी माणसं खूप मोठया -हदयाने भावना व्यक्त करणारी असतात. स्वत:च जे आहे त्याला दुस-याच्या आरशात पाहण्याचं काम ती करतात. अवघडलेल्या भावनाही ते सहज व्यक्त करतात पण हे कधी-कधी बदलावं लागत, स्वत:ची ओळख करून …. देण्यासाठी.

मी विसरलो सर्व कांही आठवणीच्या ओघात जळुन खाक झालेलं ते वेडं ‘प्रेम’ त्या वेळेनं दिलेल्या वेदना …. वातावरणाचं क्रौर्य …. तशीच निसर्गाची साथ सुध्दा ….

कांही आठवणीची आठवण होते, तर कांही साठवता येत नाहीत म्हणुन आठवणीत
 राहतात ….

आता कल्पनाविश्व फक्त भासमान वाटायला हवं …. किडलेल्या लाकडासारखं. वास्तवाला न विसरता भविष्याची कल्पना मनात ठेवायला वेळ द्यावा लागेल …. नवीन अनोळखी माणसं सापडतील जीवनाच्या वाटेवर त्यांच्याशी मैत्रीही करावी लागेल आणि वेळ पडलीच तर संघर्षही.

तुला विसरण
मला कांही अवघड नाही ….
तू परतून पहावं
यालाही मी किंमत देत नाही.
मलाही खूप वळायचयं,
वळण वेडया वाटेवरुन,
खरचं तुझ्या सांत्वनासाठी शब्द नाहीत माझ्याजवळ ….